Producent: Fabbrica Automobili Lancia e Cia, Turyn, WĹ‚ochy
Samochody marki Lancia tylko sporadycznie uczestniczyły w wyścigach Grand Prix, prowadzone przez indywidualnych zawodników. Tym większe zdziwienie wywołal w 1953 roku projekt samochodu formuły 1. Było to z pewnością zasługą nowego kierownictwa firmy, którą pośmierci Vincenza Lancii przejął jego syn Gianni. Pozyskał on dla firmy niezwykle uzdolnionego konstruktora - Vittorio Jano. Jego dziełem było pierwsze i jak dotychczas ostatnie auto wyścigowe Formuły 1, oznaczone symbolem D50 i dorównujące konkurentom pod względem mocy. Samochód otrzymał 8-cylindrowy silnik widlasty o średnicy cylindra 76 mm i skoku tłoka 68,5 mm, co dawało pojemność skokową 2489 cm3. Pojazd miał podwójny zapłon typu Marelli i cztery podwójne gaźniki Weber. Silnik z rozrządem 2×OHC, to jest czterem wałami krzywkowymi, osiągal w 1954 roku moc 184 kW (250 KM) przy 8500 obr/min. Ułożony był z przodu w ramie rurowej i przesunięty w bok od osi podłużnej pojazdu z powodu przenoszenia momentu napędowego przez wał przegubowy biegnący obok fotela kierowcy. Lekkie, aluminiowe nadwozie miało umieszczone po bokach zbiorniki paliwa i oleju. Koła przednie były zawieszone niezaleznie, z tyłu zastosowano sztywny most typu de Dion. Samochód posiadał hamulce hydrauliczne i 5-biegową skrzynię biegów. Odznaczał się świetnym przyspieszeniem i wysoką prędkością maksymalną 300 km/h. Jednakże w zdobyciu zwycięskich laurów przeszkodziła awaryjność techniczna oraz zła stabilnośc na zakrętach.
Największym sukcesem modelu D50 było drugie miejsce Eugenio Castelottiego w Grand Prix Monaco w Monte Carlo w 1955 roku, kiedy w zespole Lancii startowali jeszcze Ascari, Chiron i Villoresi. Faworyzowana Lancia prowadzona przez Ascariego stoczyła pojedynek z Trintignantem na Ferrari, ale w końcu musiała poddać się pop poslizgu na nabrzeżu portowym w Monaco. Samochody lancia D50 zajęły wprawdzie pierwsze trzy miejsca w Grand Prix Tunisu, ale wyścig ten nie był zaliczany do mistrzostw świata.
Model D50 nie zdobył głównej nagrody w wyścigu Grand Prix, ale w oparciu o jego konstrukcję zaprojektowano samochód Lancia/Ferrari, który zdobył mistrzostwo świata w 1956 roku.
galeria:
http://www.ultimatecarpage.com/car/243/Lancia-D50.htmlfilm:
http://www.youtube.com/watch?v=LnIjnXMO3nwDane techniczne Zespół: Scuderia Lancia
Okres produkcji: 1954-1955
Wyprodukowanych: 6 szt. (2 szt. zachowane)
Konstruktor: Vittorio Jano
Kierowcy: Eugenio Castellotti, Alberto Ascari, Luis Chiron, Luigi Villoresi
2 pole position
1 najszybsze okrÄ…ĹĽenie
Rozstaw osi: 2280 mm
Rozstaw kół przednich: 1294 mm
Rozstaw kół tylnych: 1330 mm
Masa własna: 620 kg
Silnik: 90° V8, DOHC, 3 podwójne gaźniki Weber, umieszczony z przodu
Napęd: tylny
Pojemność skokowa: 2489 ccm
Ĺšrednica cylindra: 76 mm
Skok tłoka: 68,5 mm
Stopień sprężania: 10,5:1
Moc maksymalna: 184 kW (250 KM) przy 8500 obr/min
Maksymalny moment obrotowy: 210Nm przy 6000 obr/min
Skrzynia biegĂłw: manualna 5-biegowa
Prędkość maksymalna: 300 km/h
)
? no nie powiem ze bezpiecznie... gumy palic nie polecam
i co tam robi ten resorak 
gdy lancia rozbiĹ‚a sie na torze, sam Vincenzo kazaĹ‚ pracownikom chodzić po torze i zbierać części, aby mieć jak najwiecej danych i dowiedzieć siÄ™ dlaczego staĹ‚o sie tak a nie inaczej! 
