Lancia miała bogatą tradycję współpracy z niezależnymi firmami produkującymi nadwozia. Do końca lat 50 tych dostarczane do nich były gotowe podwozia z silnikami, a firmy takie jak Pininfarina, Viotti lub Ghia budowały samochód na indywidualne zamówienie klienta. Jednak praktyka ta w czasach kiedy samochody były budowane coraz większymi seriami została zarzucona. Firma Lancia skoncentrowała się na produkcji samochodów w wersji podstawowej (sedan/berlina), a wersje specjalne zostawiła dla niezależnych producentów. W 1960 roku Pininfarina produkowała dla Lancii modele Flaminia i Appia w wersji coupe, Zagato wytwarzał Flaminię Sport oraz Appię GTE. Produkcją modeli z otwartym dachem zajęły się firmy Vignale – Appia Convertible i Lusso, oraz Touring wytwarzająca model Flaminia Convertible, oraz GT.
Kontynuując tą strategię na salonie samochodowym w Turynie w 1961 roku na stoisku firmy Pininfarina została zaprezentowana Lancia Flavia w wersji Coupe. Do budowy modelu Coupe Pininfarina użyła skróconej płyty podłogowej o rozstawie osi 248 cm (w modelu berlina było 265 cm). Również wnętrze zostało zmniejszone, a samochód został zbudowany w koncepcji 2+2. Dzięki temu że nadwozie posiadało dość długą część tylną, samochód okazał się być idealnym do długich podróży z dużą ilością bagaży. Z małym wyjątkiem, samochód był zbyt wolny w stosunku do oczekiwań klientów. Próbowano zaradzić temu problemowi poprzez modyfikacje silnika. Zamiast pojedynczego gaźnika zastosowano podwójny Solex, dodatkowo zastosowano ostrzejsze wałki rozrządu oraz podniesiono kompresję. Udało się w ten sposób uzyskać moc 90 KM, niestety moment maksymalny (11.8 kgm) był osiągany dopiero przy 4500 Obr/min. W rezultacie mimo większej mocy silnik posiadał dość kiepską charakterystykę i w dolnym zakresie obrotów był bardzo słaby, ożywał dopiero po przekroczeniu 4000 obr. Nie było więc zaskoczeniem że niedługo po prezentacji samochodu pojawiły się na rynku pierwsze zestawy tuningowe. Jednym z nich był zestaw przeróbek oferowany przez firmę Nardi, polegał on na rozwierceniu cylindrów do 88 mm, przez co zwiększała się pojemność do 1723 ccm, zakładano z powrotem pojedynczy gaźnik. Dzięki takim poprawkom silnik uzyskiwał 86 KM, ale znacznie poprawiła się jego charakterystyka. Moment obrotowy uzyskiwał swoje maksimum (14,4 kgm) już przy 3000 obr/min. Lancia szybko przyjęła ten zestaw modyfikacji jak półoficjalny do instalacji po sprzedaży samochodu. Występował on pod nazwą „Variante 1005”.

Lancia Flavia Coupe bazująca na pierwszej serii była wciąż w sprzedaży w 1967 i 1968 roku mimo tego że Berlina serii drugiej została zaprezentowana w kwietniu 1967 roku. Pininfarina i Zagato byli zainteresowani wprowadzeniem drugiej serii swoich wersji Flavii.