Model Raceabout był adaptacją do użytku drogowego oryginalnego samochodu wyścigowego Mercer typ 30M. Żeby dokonać tego przeobrażenia, poczyniono mnóstwo ustępstw. Tak zwany samochód drogowy dla przeciętnego obywatela to podwozie, na którym znajdowało się niewiele więcej niż chłodnica, osłona silnika, ściana przednia i dwa siedzenia kubełkowe, z wyeksponowanym zbiornikiem paliwa i z oponami zapasowymi umieszczonymi za siedzeniami. W pojeździe tym nie było drzwi - nadwozie (projektu Finlaya Portera) w ogóle nie miało osłon bocznych, tak więc nogi pasażerów były zawsze widoczne.

Jedyną ochroną przed wpływem warunków atmosferycznych było wspaniałe, ale mało skuteczne, okrągłe, przypominające "monokl" i zabezpieczające wyłącznie kierowcę, okno przednie, ktore zamocowane było w połowie długości kolumny kierowniczej. Dla pasażera nie przewidziano żadnego rodzaju ochrony. W modelu tym nie było na całej szerokości przedniej szyby ani żadnego podnoszonego płóciennego dachu - wszystkie te cechy nadawały autu "nieokrzesanego" uroku i sprawiały, że wyróżniał się on wśród swoich konkurentów.

Zastosowano czterocylindrową, dolnozaworową jednostkę napędową z głowicą typu "T", opatentowaną przez firmę Beaver, a zbudowaną przez firmę Continental; jak na ówczesne standardy, był to silnik o dużej mocy i wysokiej prędkości obrotowej (1800 obr/min). Ponieważ cały samochód był lekki (ważył zaledwie 1035 kg) i miał rozstaw osi równy 2743 mm, był bardzo szybki. Hamowanie jednak pozostawiało wiele do życzenia, Samochód miał hamulec bębnowy na wale napędowym uruchamiany za pomocą pedału i hamulce w tylnej osiuruchamiane ręcznie za pomocą dźwigni.

Model Raceabout był wykonywany ręcznie przez rzemieślników, przez co był drogi, ale z drugiej strony wyglądał wspaniale i każdy amerykański mężczyzna życzył sobie, aby go było stać na ten model. W ciągu czterech lat wyprodukowano 500 egzemplarzy, zanim został on przeprojektowany i stał się mniej pożądany z powodu zbędnego dodatku, jakim był opuszczany dach.

Każda epoka ma swoje samochody dla playboyów. W drugiej dekadzie XX wieku z pewnością do takich aut zaliczał się Mercer Model 35 Raceabout. Miał proste sparańskie nadwozie o doskonale dobranych proporcjach, dzięki czemu wyglądał niesłychanie zgrabnie. Pod maską krył się dolnozaworowy motor o pojemności 4,5 l i mocy około 34 KM. Lekka konstrukcja auta nie była zbytnim obciążeniem dla motoru, i Raceabout należał do szybkiach i bardzo zwrotnych maszyn. Kierowcę osłaniał jedynie "monokl" - okrągła szyba przymocowana do kolumny kierownicy. Pasażer(ka) nie miał(a) nawet tej ochrony. Zaraz za rzędem siedzeń znajdował się cylindryczny zbiornik paliwa i oleju.

Podobnie jak w innych samochodach z epoki, kierownica "chodzi" bardzo ciężko podczas wolnej jazdy. Przy większych prędkościach układ kierowniczy działa jednak precyzyjnie i lekko. Nawet teraz Mercer 35 Raceabout doskonale daje sobie radę na krętych drogach i prawdziwą przyjemność sprawia prowadzenie w ciepły słoneczny dzień. Auto nie nadaje się raczej na zimowe wypady. Nie chodzi nawet o brak szyby czy drzwi. Pedał gazu jest na zewnątrz i z reguły wiatr wpada w nogawkę spodni.

Trzy-, a później 4-stopniowe skrzynie biegów pozwalały na badzo łatwe zmiany przełożeń. Wielotarczowe mokre sprzęgło zapobiegało szarpnięciom.

Marka Mercer powstała w 1909 roku w Trenton, stan New Jersey, po reorganizacji Walter Automobile Company. Młodą firmę wsparły kapitałami rodziny Roeblingów i Kuserów, które finansowały także budowę Brooklyn Bridge.

Syn Roeblinga poprosił o sportowy wóz, który przygotowano pod koniec 1910 roku. Skonstruowany przez Finlya Robertsona Portera, stał się najsłynniejszm Mercerem. Model 35 Raceabout nie był samochodem masowym. Rocznie przedsiębiorstwo produkowało około 500 aut, z czego nie więcej niż 150 modeli Raceabout. "Mercer" jest Steinwayem wśród samochodów" - głosiła reklama. Miał też odpowiednio wysokie ceny - średnio 2500 dolarów.

Auta w wersji drogowej odnosiły sporo zwycięstw w lokalnych wyścigach, często mając za kierownicą utytułowanych zawodników.

Poważną konkurencję mogły stanowić jedynie samochody marki Stutz. Właściciele obu koncernów nie znosili się nawzajem i wymyślali różne uszczypliwe wierszyki pod adresem adwersarzy. Pragnąc pognębicć przeciwnika, Mercer zatrudnił gwiazdora ówczesnych wyścigów, Barneya Oldfielda, jako kierowcę fabrycznego.

Mało kto mógł sobie pozwolić na nowy model 35 Racabout, za to stare cieszyły się ogromnym powodzeniem. Używano ich jeszcze w latach czterdziestych - podobno prowadziło się je lepiej niż inne ówczesne samochody. Do naszych czasów zachowało sie jedynie jedynie około 30 Raceaboutów - reszta została po prostu zajeżdżona przez kolejne generacje miłośników sportowych aut.