Pierce-Arrow występuje w latach 1928—1933 jako samodzielna marka w ramach spółki Studebaker, do której sprowadziły ją kłopoty finansowe.

Rodzina Studebaker produkowała początkowo pionierskie furgony dla pierwszych zdobywców amerykańskiego Zachodu. Podczas wojny secesyjnej firma dostarczała Unii znany model conestoga z 1850 r., nazywany okrętem prerii. Zdaniem generała Granta wozy te zadecydowały o zwycięstwie Północy. W momencie, kiedy uprzy tomniono sobie, że wyroby firmy należą do przeszłości, przestawiła się ona na produkciję samochodów.

Jednym z ciekawszych modeli marki, z charakterystyczną figurką łucznika na masce samochodu, był pierce-arrow model 41 z 1931 r. Samochód miał pod maską prawie 1,5-metrowej długości rzędowy silnik 8-cylindrowy, o średnicy cylindrów 89 mm, skoku tłoka 127 mm i pojemności 6360 cm3. Moc 97 kW (132 KM), chłodzonego wodą silnika przenosiła 3-stopniowa skrzynia biegów. Rozrząd był dolnozaworowy. Właściwą mieszankę paliwową dostarczał gaźnik firmy Stormberg. Podwozie tworzone z podłużnicowej ramy było klasycznej koncepcji. Przednie i tylne mosty posiadały półeliptyczne resory piórowe, których długość — 1500 mm gwarantowała wygodną podróż, jak na wóz tej klasy przystało.

Na podwozie o masie 1350 kg montowano nadwozia różnych firm. Reflektory były już oczywiście wbudowane w przednie błotniki. Ciekawostkę stanowiła tablica rozdzielcza pokryta szkłem. Samochód rozwijał prędkość maksymalną 140 km/h.

Obecnie pierce-arrow model 41 znajduje się wśród czterdziestu dwu modeli owej nie istniejącej dzisiaj marki w zbiorach Harraha w Reno, w stanie Newada.