Był naprawdę piękny, bardzo szybki i dobrze zrobiony. Każdy go podziwiał i... nie miał ochoty zabrać do domu.

Co ciekawe, historia się powtarza i fatum prześladuje jego odległych potomków. Dokładnie pół wieku temu, na wystawie we Frankfurcie spadła zasłona z ekscytującego roadastera BMW 507. Gros organów wewnętrznych dzielił ze statecznymi limuzynami 501 i 502, ale był przy nich jak Picasso między Rembrandtami.

Tamte, obfite w krągłości i ozdoby o barokowym wdzięku, ten – ruch zamrożony w metalu, jak życie zastygłe w kropli krwi. Nadwozie naszkicował hrabia Albrecht Goertz, który za młodu szkolił się pod okiem Raymonda Loewe’go, słynnego projektanta butelki Coca-Coli, znaku firmowego Shella i jedynego samochodu, jaki kiedykolwiek wystawiano w Luwrze: Studebakera Avanti. To właśnie Loewe wypowiedział słynne zdanie, że „brzydota źle się sprzedaje”. BMW 507 był piękny na sposób sztyletu w kobiecej dłoni. Smukły przód unosił się nad asfaltem jak łeb patrolującego rekina. Boczne wloty chwytały powietrze niczym skrzela. Znak rozpoznawczy marki, „nerkę”, Goertz rozciągnął wszerz, aby nie psuła dynamicznej linii wozu. Duże koła wizualnie podkreślały lekkość aluminiowej karoserii wspartej na stalowej ramie. Płócienny dach po postawieniu psuł nieco sylwetkę wozu. Elegantszy, a w rejonach o chłodniejszym klimacie praktyczniejszy był aluminiowy hard-top dostępny na zamówienie.

Production 1956–1959
Class Roadster/GT
Body style(s) 2-door convertible
Layout FR layout
Engine(s) 3168 cc V8, 16 valves
Transmission(s) 4-speed manual
Wheelbase 2480 mm (97.6 in)[1]
Length 4380 mm (172.4 in)[1]
Width 1650 mm (65 in)[1]
Height 1275 mm (50.2 in)[1]
Fuel capacity 110 L (29.1 US gal; 24.2 imp gal)[1]
Designer Albrecht Zeppo Goertz