Ciekawość to pierwszy stopień do piekła

PS. O kurde ile postów a połowa to posty K0RN'a

A co za róznia i tak Cie nie stać

PS. O kurde ile postów a połowa to posty K0RN'a :twisted:

Producent: Daimler-Benz AG, Stuttgart, Republika Federalna Niemiec

W 1952 roku firma Daimler-Benz zdecydowała się powrócić na tory wyścigów Grand Prix. W przygotowaniu nowego modelu W196 uczestniczył dyrktor techniczny Fritz Nallinger i kierownik działu wyścigowego Rudolf Uhlenhaut oraz niemal 1200 techników. Podaje się, że 1 kg prototypu nowego modelu kosztował 100 marek. Duże koszty opłaciły się jednak i samochód spełnił wszelkie oczekiwania oraz zapoczątkował wiele nowych rozwiązań konstrukcyjnych.

8-cylindrowy silnik rzędowy z dwoma wałami krzywkowymi w głowicy cylindrów miał tzw. rozrząd desmodromiczny, tzn. krzywki wału nie tylko otwierały, ale i zamykały zawory. Wymagały tego wyższe obroty silnika - 9000 obr/min, przy których osiągano maksymalną moc 220,8 kW (300 KM). W silniku o pojemności skokowej 2496 cm3 (Ø 76 × 68,8 mm) po raz pierwszy zastosowano z powodzeniem wtrysk paliwa za pomocą pompy wtryskowej typu Bosch, sprawdzonej już w modelu sportowym 300 SL. Silnik miał podwójny zapłon. Wał korbowy składany z dziesięciu elementów obracał się w łożyskach kulkowych, a jego części były połączone zazębieniem Hirtha. Napęd przenoszony był z części środkowej wału przez przekładnię zębatą, spełniającą równocześnie funkcję koła zamachowego, na suche sprzęgłojednotarczowe. Silnik odchylony był pod kątem 60° od płaszczyzny pionowej, dzięki czemu zachowano aerodynamiczny kształt nadwozia i niskie położenie środka ciężkości. 5-biegowa skrzynia biegów znajdowała się za mostem tylnym, gdzie umieszczono także zbiornik paliwa i oleju, w celu uzyskania równomiernego rozkładu masy. Lekka rama kratownicowa miała masę zaledwie 36 kg. Koła przednie miały zawieszenie niezależne na wahaczach w układzie trapezowym z podłużnymi drążkami skrętnymi w dolnych ramionach. Znajdowały się tu także amortyzatory teleskopowe i stabilizator skrętny. Koła tylne, zawieszone na półosiach wahliwych z obniżonym punktem obrotu, uresorowane były podłużnymi drążkami skrętnymi. Zmiana obciążenia wywołana opróżnianiem zbiornika była równoważona działaniem sprężyny pomocniczej, regulowanej ręcznie. Hamulce znajdowały się bezpośrednio przy mechanizmie różnicowym, co obniżało nieresorowaną masę zawieszenia samochodu. Chłodzenie hamulców zapewniały odlewane bębny z bogatym użebrowaniem. W pierwotnej wersji pojazd miał aerodynamiczne, opływowe nadwozie i osiągał prędkość maksymalną 270 km/h.

Dane techniczne
Zespół: Mercedes
Rok produkcji: 1954
Długość: 4025 mm
Szerokość: 1625 mm
Wysokość: 1040 mm
Rozstaw osi: 2350 mm
Rozstaw kół przednich: 1330 mm
Rozstaw kół tylnych: 1358 mm
Masa własna: 750 kg
Silnik: rzędowy, 8-cylindrowy, umieszczony z przodu
Napęd: tylny
Pojemność skokowa: 2496 ccm
Ĺšrednica cylindra: 76 mm
Skok tłoka: 68,8 mm
Stopień sprężania: 12,0:1
Moc maksymalna: 220,8 kW (300 KM) przy 9000 obr/min
Prędkość maksymalna: 270 km/h
Ogumienie: przód 6,00×16", tył 7,00×16"

Nowy Mercedes W 196 z aerodynamicznym nadwoziem po raz pierwszy stanął na starcie 4 lipca 1954 roku w wyścigu Grand Prix Francji w Reims, dokładnie 40 lat po zwycięstwie Lautenschlagera w Grand Prix ACF w 1914 roku. Tym razem w zespole Mercedesa jechali Juan Manuel Fangio, Karl Kling i początkujący Hans Hermann. Zwyciężył Fangio z prędkością średnią 186,6 km/h. Drugie miejsce zajął Kling. W kolejnym wyścigu Grand Prix, w Anglii, ujawniły się jednak niedostatki konstrukcji nadwozia, zakrywającego także koła. W plątaninie zakrętów, oznakowanych za pomocą beczek na pasie startowym lotniska w Silverstone, nawet tak doświadczony zawodnik jak Fangio stracił orientację w położeniu kół i w efekcie zajął dopiero czwarte miejsce. Mercedes W 196 otrzymał nowe nadwozie typu monoposto. Zmieniono także rozstaw osi, skracając go do 2210 mm. Zmodyfikowana wersja pojazdu miała masę 640 kg. Fangio na samochodzie tym wygrał Grand Prix Szwajcarii w Bernie (159,3 km/h), Grand Prix RFN (134,1 km/h), oraz Grand Prix Włoch w Monzie (180,2 km/h). W wyścigu Grand prix Hiszpanii do otworu zasysającego w przedniej częsci nadwozia dostała się gazeta, która przylgnęła do chłodnicy. Fangio z silnikiem odmawiającym posłuszeństwa spadł na trzecie miejsce, ale zwycięstwa w poprzednich wyścigach zapewniły mu po raz drugi tytuł mistrza świata z 48 punktami.

Jeszcze bardziej pomyślny dla samochodów Mercedes był rok 1955, kiedy wygrały 5 z 6 organizowanych wyścigów Grand Prix: w Argentynie (124,1 km/h), w Belgii (191,4 km/h), Holandii (143,4 km/h) i we Włoszech (205,6 km/h). Piąte zawody wygrał dla firmy Daimler-Benz Stirling Moss w Anglii.

Mercedesy W 196 doznały tylko raz porażki, we Włoszech, gdy żaden z tych samochodów nie ukończył zawodów. Pomijając te pechowe wyścigi można powiedzieć, że rok 1955 upłynął pod znakiem "srebrnych strzał", gdyż tak nazywano te samochody. Tym bardziej zaskoczyła wszystkich wypowiedź prof.dr inż. Fritza Nallingera w końcu 1955 roku, który oświadczył, że firma Daimler-Benz wycofuje się z uczestnictwa w wyścigach, a swoje doświadczenia wykorzysta w produkcji seryjnej. Tak więc model W 196 znalazł się przedwcześnie w muzeum firmy w Stuttgarcie.