AMO-F-15 - lekki samochód ciężarowy produkowany przez firmę ZiŁ (wówczas AMO) w latach 1924-1931, skonstruowany na bazie FIAT-a z 1915 r. Do napędu użyto silnika R4 o pojemności 4,4 l. Moc przenoszona była na oś tylną poprzez 4-biegową manualną skrzynię biegów.

Samochód przygotowywano w wielu odmianach: dostawczej, opancerzonej, ambulans, wóz strażacki czy też 14-osobowy bus. Powstało 6285 egzemplarzy modelu. Samochód został zastąpiony przez AMO-2.

Przejęcie przez partię bolszewików władzy w Rosji w 1917 miało poważne następstwa ekonomiczne. Nacjonalizacja przemysłu przetrąciła rosyjski gospodarczy kręgosłup do tego stopnia, że w roku 1918 w kraju jest tylko około 3 tys. nadających się do użytku samochodów, a fabryki samochodowe cierpią na brak funduszy i kadr. W pięć lat po rewolucji Rosja Radziecka zaczyna odczuwać bardzo poważne problemy transportowe. Desperacko potrzebując pojazdów ciężarowych, zdolnych przewozić ładunki po radzieckich bezdrożach, rodzi się AMO F15 - pojazd, który zmotoryzował ZSSR.

Historia
15 sierpnia 1918, decyzją Najwyższej Rady Ministerstwa Gospodarki Narodowej zosaje znacjonalizowany moskiewski zakład wytwórni samochodów AMO - Awtomobilnoje Moskowskoje Obszczestwo. Fabrykę udaje się na powrót uruchomić i już w dwa lata później produkuje ona elementy samochodów - np. skrzynie biegów do pojazdów White. W roku 1924, gdy brak transportu zaczyna dawać się we znaki, fabryka otrzymuje od władz radzieckich polecenie skonstruowania ciężarówki. Zadania podejmuje się Władymir Cypulin. Już 6 listopada gotowa jest pierwsza partia aut.

Technika
AMO F-15 bazowała na dziewięcioletnej podówczas konstrukcji ciężarówki Fiat - siłą rzeczy nie była więc konstrukcją nowoczesną - inżynierowie radzieccy postawili na skuteczność rozwiązań, rezygnując z nadmiernego wyrafinowania. Pojazd de facto skopiowany, wyposażono w kilka rozwiązań sprawdzających się na sowieckich bezdrożach. Samochód nie posiada elektrycznego startera - zapłon odbywa się za pomocą korby. Pozbawiony jest też elektrycznych świateł - (reflektrory są acetylenowe) oraz sygnału dźwiękowego, w miejsce którego zainstalowano gumową gruszkę.

Pojazd napędzany jest silnikiem o pojemności 4,4 litra, rozwijającym moc 35 KM przy 1400 obrotach na minutę, z niewielkim stopniem sprężania - 4:1. Silnik połączony jest z manualną, czterobiegową skrzynią biegów za pomocą wału. Tak skonstruowany układ napędowy pozwala ciężarówce AMO F-15 rozwijać maksymalnie 50 km/h, przy spalaniu oscylującym w okolicach 24 litrów na 100 km.

Ciężarówka posiadała słuszny prześwit 225 mm, rozstaw osi wynosił zaś około trzech metrów. Pojazd ważył około 1920 kg w stanie pustym i był zdolny do przewiezienia maksymalnie półtorej tony ładunku.

W pierwszych wersjach pojazd pozbawiony był jakiegokolwiek dachu a kierownica i dźwignia zmiany biegów znajdowała się poza kabiną kierowcy.

Produkcja i wersje
Z początku AMO F15 produkowano jedynie jako wóz ciężarowy. W trzy lata po rozpoczęciu produkcji, przychodzi czas na pierwszą modernizację. Samochód otrzymuje brezenotwy dach, boki i tylną ścianę. Wyposażenie wzbogacone zostaje o elektryczny rozrusznik i elektryczne oświetlenie.

Z roku na rok wzrastała liczba egzemplarzy produkowanych w moskiewskiej fabryce. W roku 1925 udało się wyprodukować 113 egzemplarzy, rok później - już 342. W roku 1929 produkcja sięga już 1300 maszym, zaś w roku 1930 - 3200, przewyższając liczbę samochodów produkowanych przez włoskiego Fiata. W 1931 roku podjęto decyzję o zakończeniu produkcji AMO F-15.

W roku 1924 oferta AMO wzbogacona zostaje o ambulans, zbudowany na bazie F-15. W rok później powstaje czternastoosobowy pasażerski pojazd, zaś w 1927 - wóz pożarniczy. W tym samym roku powstaje także BA-27 - czyli pancerna odmiana AMO F-15 na potrzeby Armii Czerwonej.

W sumie powstało 6285 egzemplarzy AMO F-15. Odegrały one wielką rolę w transporcie wczesnej Rosji Radzieckiej, w dużej mierze motoryzując kraj. Bardzo intensywna eksploatacja w skrajnie trudnych warunkach spowodowała, że zachowały się jedynie 4 egzemplarze tej ciężarówki.