Moskwicz 426 i 427 to samochody osobowe z nadwoziem kombi produkowane przez sowieckie zakłady AZLK w latach 1967 – 1976.

Historia i rozwój modelu
Samochód Moskwicz 426 stanowił odmianę kombi sedana Moskwicz 408, który w połowie lat 60. zapoczątkował trzecią generację samochodów Moskwicz. Zastąpił on kombi Moskwicz 423/424, oparte na starszej rodzinie samochodów z lat 50. Produkcję wariantu kombi rozpoczęto dopiero wiosną 1967 - prawie trzy lata po premierze sedana. Napęd stanowił ten sam, przestarzały i stosunkowo słaby silnik o pojemności 1,4 l (1358 cm³), wywodzący się konstrukcyjnie jeszcze z przedwojennej niemieckiej jednostki Opla Kadetta K38. Od 1968 roku produkowano model Moskwicz 427, różniący się nowym silnikiem o pojemności 1,5 l i półtorakrotnie większej mocy (75 KM), odpowiadający sedanowi Moskwicz 412.

Oba modele samochodów były produkowane równolegle, z powodu niewystarczającej produkcji silników 1,5 l, przy tym słabsza, lecz prostsza jednostka napędowa 1,4 l okazała się bardziej odpowiednia dla słabiej zaludnionych części kraju, z gorzej rozwiniętą siecią serwisową. Podobnie, jak sedany 408 i 412, oba kombi w zasadzie nie różniły się od siebie zewnętrznie. Wczesne serie miały dwa lub, w wykonaniu przeznaczonym głównie na eksport, cztery okrągłe reflektory. Oba samochody następnie były stopniowo modernizowane, analogicznie do sedanów. Samochody wersji 426 miały dźwignię zmiany biegów przy kolumnie kierownicy, a 427 - w podłodze.

Od 1970 roku produkowano samochody z unowocześnionym przodem nadwozia, w ślad za sedanami, natomiast tył pozostał bez zmian. Przede wszystkim, okrągłe reflektory zastąpiono przez prostokątne, importowane z NRD (w sześciokątnych chromowanych oprawach). Zgodnie z europejskimi tendencjami w dziedzinie bezpieczeństwa, nowe nadwozie miało strefy zgniotu z przodu. W seryjnym wyposażeniu pojawiły się pasy bezpieczeństwa. Stopniowo wprowadzono także do produkcji miękkie bezpieczne poliuretanowe nakładki na metalową deskę przyrządów i wewnętrzne elementy nadwozia (wcześniej w modelu 427). Początkowo samochody miały dwudzielne drzwi z tyłu, otwierane do góry i na dół. Ponieważ nie okazało się to praktyczne, od końca 1972 roku produkowano samochody ze standardowymi drzwiami, otwieranymi w całości do góry. Zbliżoną wersją do kombi 426/427 były trzydrzwiowe furgony 433/434.

Oprócz tylnej części nadwozia, w tym nowej ramki tylnych drzwi, wersje kombi miały szereg innych różnic od sedanów. Przede wszystkim miały bardziej wytrzymałe, szersze i krótsze resory tylne, przejęte z poprzednich modeli kombi 423/424. Także przekładnia główna została zaadaptowana ze starszych modeli i miała przełożenie 4,55 zamiast 4,22, przez co samochody zyskały na dynamice w porównaniu z sedanami. Otrzymały też specjalne wzmocnione opony diagonalne M-100. Koło zapasowe przewożone było pod podnoszoną metalową podłogą bagażnika, co, w połączeniu z miejscem na tylny most, powodowało, że podłoga bagażnika przebiegała dość wysoko. Oparcie tylnej kanapy było składane, zwiększając przestrzeń bagażową (było ono z zewnątrz wyłożone blachą z podłużnymi wzmocnieniami, analogicznie do podłogi bagażnika).

Do rozpoczęcia produkcji WAZ-2102 Żyguli (Łady) w 1971 roku, Moskwicze modelu 426/427 były jedynymi radzieckimi samochodami kombi dostępnymi dla prywatnych użytkowników. Pomimo jednak dużego zainteresowania ludności praktycznymi wersjami kombi, jedynie ograniczone ilości trafiały do wolnej sprzedaży w ZSRR, natomiast (w odróżnieniu od WAZ-2102) większość trafiała jako samochody służbowe do różnych organizacji, służb, instytucji (jak telewizja, film i Ministerstwo Łączności) oraz przedsiębiorstw państwowych. Znaczna część samochodów była eksportowana, w tym na Zachód. Istniała wersja eksportowa Moskwicz 427P z kierownicą po prawej stronie, używana też w ZSRR przez Ministerstwo Łączności, dla pracowników opróżniających skrzynki pocztowe i automaty telefoniczne (nie musieli oni obchodzić samochodu po zaparkowaniu przy krawężniku). Samochody przeznaczone na eksport można było kupić też w kraju, w walutowych sklepach Bieriozka (odpowiednik Pewexu). Około połowy lat 70., kiedy zmniejszył się eksport, wzrosła dostępność modeli kombi na rynku krajowym. W wersji Moskwicz 427 wyprodukowano w latach 1968-1976 32 849 samochodów. Liczne samochody Moskwicz 408 wyposażano także w silnik 1,6 l podczas remontów.