Moskwicz 2140 – samochód osobowy produkowany przez radzieckie zakłady AZLK (Moskwicz) w latach 1976–1988. Jego odmianą, różniącą się słabszym silnikiem, był model 2138. Stanowiły one modernizację linii modeli Moskwicz 408/412 z lat 60. XX w. Wprowadzenie nowego modelu było wynikiem słabnącego popytu na poprzednie samochody moskiewskich zakładów AZLK oraz rosnącą konkurencję ze strony Łady. Moskwicze były produkowane zarówno z nadwoziem typu sedan jak i kombi oraz furgon. Początkowo były bardzo konkurencyjne na radzieckim rynku, ze względu na niską cenę, wytrzymałość oraz dostępność części zamiennych. Jakość samochodów zaczęła jednak w latach 80. spadać, po czym poprawiła się nieco pod koniec okresu produkcji. Ogółem w latach 1975-1988 wyprodukowano ponad 818 tys. samochodów tego modelu.

Podstawowym modelem nowej generacji Moskwiczy z połowy lat 70. XX wieku był 2140, stanowiący odmianę sedana z mocniejszym silnikiem o pojemności 1,5 l i mocy 75 KM. Nie był on jednak nową konstrukcją, a jedynie zmodernizowaną wersją modelu Moskwicz 412, wprowadzonego w 1967 roku. Potrzeba modernizacji wynikała ze słabnącego popytu na poprzedni model, tak w ZSRR, gdzie konkurowały z nim nowocześniejsze Łady (Żyguli), jak i za granicą, dokąd eksportowano znaczną część produkcji Moskwicza (ponad połowę pod koniec lat 60.). Zmiany ograniczyły się jednak do unowocześnienia wyglądu nadwozia i ulepszenia niektórych podzespołów, bez głębszej ingerencji w strukturę nośną nadwozia i układ jezdny, wywodzący się konstrukcyjnie z modelu 402 z lat 50. Silnik o pojemności 1,5 l, opracowany dla modelu 412 na wzór silnika BMW, był natomiast jeszcze dość nowoczesny.

Najbardziej widocznym zmianom podlegał przedni pas nadwozia, w którym zamieniono chromowaną atrapę chłodnicy i grube chromowane obramowania prostokątnych reflektorów przez kratę z czarnego plastiku, zgodnie z ówczesną modą. Cała atrapa z reflektorami była jedynie obwiedziona cienką chromowaną obwódką. Zmieniono też pas tylny, rezygnując z bocznych "płetw" z kierunkowskazami po bokach klapy bagażnika, lecz pozostawiając mimo to na ich miejscu niewielkie przetłoczenia nadwozia. Tylne poziome lampy zespolone zostały umieszczone na charakterystycznym lakierowanym na czarno i obwiedzionym cienką chromowaną obwódką poziomym pasie[2]. Ponadto, samochód otrzymał bezpieczniejsze dla pieszych wpuszczone (kasetowe) klamki drzwi oraz plastikowe kratki wentylacyjne nad tylnymi kołami. Modernizacji zgodnie z ówczesnymi trendami podlegało też wnętrze i deska rozdzielcza, z okrągłymi wskaźnikami w dużej czarnej prostokątnej konsoli z tworzyw sztucznych. Wygodniejsze stały się przednie siedzenia, z zagłówkami. Z przodu zainstalowano hamulce tarczowe, dwuobwodowe i wprowadzono lepszy system wspomagania hamulców, na licencji angielskiej firmy Girling. Uprościła się też obsługa samochodu, w tym czas między smarowaniem elementów podwozia wydłużył się z 4 do 10 tysięcy km. Nietypowym rozwiązaniem było to, że w trybie nocnym (przy włączonych światłach pozycyjnych), światła stopu i kierunkowskazy świeciły słabiej, niż w dzień, dla zmniejszenia oślepiania.

Samochód otrzymał numer modelu 2140, zgodnie z nowymi unifikowanymi oznaczeniami samochodów produkowanych w ZSRR. Zaprezentowany został po raz pierwszy w połowie 1974 roku, lecz do produkcji wszedł dopiero od października-listopada 1975 roku, przy tym ulepszenia wprowadzano stopniowo. Początkowo produkowano modele przejściowe, z nową tylną częścią, a resztą nadwozia odpowiadającą Moskwiczowi 412. W styczniu 1976 roku samochód otrzymał nową przednią część, a w ciągu kolejnych miesięcy nowe drzwi i elementy wyposażenia wnętrza i przyrządy. Od 1976 roku część samochodów wyposażano, zamiast gaźnika K-126N, w nowocześniejsze gaźniki DAAZ-2101-412 od Łady, a od lat 80. – gaźniki DAAZ-2140 serii Ozon. W 1978 roku po raz pierwszy w ZSRR, w modelu 2140 zastosowano lakier metalizowany.

W latach 1981–1984 wprowadzono szereg drobnych modyfikacji nadwozia i wnętrza, częściowo w ślad za bardziej luksusową odmianą 2140SL. Między innymi usunięto chromowaną obwódkę atrapy chłodnicy, a znak firmowy na niej zastąpiono zgodnie z nową modą przez prosty napis АЗЛК lub AZLK (w wersji na eksport). Zrezygnowano też z czarnego pasa pod tylnymi lampami i lampek postojowych na tylnych słupkach dachu, a także tabliczek z pojemnością silnika "Moskvich 1500" na przednich błotnikach i "1500" pod prawą tylną lampą. Od 1982 roku część samochodów zaczęła otrzymywać fabrycznie opony radialne z kordem stalowym, w miejsce opon diagonalnych. Od 1985 roku rogi chromowanych zderzaków wykonywano z czarnego plastiku.

Model 2140 i odmiany pochodne był przez większość czasu produkcji (pomiędzy 1976 a 1986 rokiem) jedynym modelem osobowego Moskwicza produkowanym przez zakłady AZLK, które uzyskały w tym czasie szczyt wydajności. W 1980 roku wyprodukowano w nich najwięcej samochodów – 188 tysięcy. Moskwicz 2140 stał się trzymilionowym samochodem produkcji AZLK (25 sierpnia 1980) oraz czteromilionowym (17 września 1986, model 2140SL). Mimo starszej konstrukcji od samochodów Łada (Żyguli), Moskwicz początkowo w dość udany sposób z nimi konkurował na rynku wewnętrznym, będąc łatwiejszym do kupienia i nieco tańszym. Uważany był przy tym za mało wymagający i bardziej wytrzymały samochód, co było istotne zwłaszcza poza miastami. Jego atutem w Moskwie była też lepsza dostępność części, produkowanych na miejscu. W latach 80. jednak jakość produkowanych moskwiczy pogorszyła się, co miało związek m.in. z pogonią za wypełnieniem planów co do liczby wyprodukowanych samochodów. W konsekwencji, popyt na nie spadł i doszło do tego, że w 1984 roku, po raz pierwszy od prawie 30 lat, Moskwicze pojawiły się w wolnej sprzedaży dla mieszkańców Moskwy, bez konieczności oczekiwania w kolejkach, które wciąż obowiązywały na samochody Żyguli. Według niektórych danych, na początku lat 80. eksport spadł do około 20 tysięcy samochodów rocznie. W związku ze zmniejszonym zainteresowaniem w kraju i za granicą, liczne samochody kupowano w tym okresie dla użytkowników państwowych, w tym milicji i przedsiębiorstw taksówkowych. Kolejki na zakup samochodu jeszcze powróciły w ślad za poprawą jakości produkcji, od 1987 roku[4]. Mimo to, z powodu słabnącego eksportu i wdrożenia do produkcji całkiem nowego samochodu Moskwicz 2141, w 1988 roku zakończono produkcję modelu 2140 (ostatni wyprodukowano 8 lipca 1988, z numerem podwozia 818096).

Warto dodać, że równolegle do modelu 2140 i jeszcze dłużej od niego – do 1996 roku – był produkowany nieznacznie zmodernizowany stary model Moskwicz 412 w zakładach IżAwto w Iżewsku.

Inne nazwy: Moskvich 1500 (w. eksportowa)
Producent: AZLK, Moskwa, ZSRS
Okres produkcji: 1976-1988
Segment: C
Typy nadwozia: 4-drzwiowy sedan
Silnik: rzedowy, 4-cylindrowy, chłodzony cieczą
Pojemność skokowa: 1478 ccm
Układ zasilania: gaźnik K-126N, później DAAZ 2101-412 lub DAAZ 2140 Ozon
Ĺšrednica cylindra: 82,0 mm
Skok tłoka: 70,0 mm
Stopień sprężania: 8,8:1
Moc maksymalna: 80 KM (59 kW) przy 5800 obr/min
Maksymalny moment obrotowy: 118 Nm przy 3200 obr/min
Skrzynia biegĂłw: 4-biegowa manualna, zsynchronizowana
Rodzaj napędu: silnik umieszczony wzdłużnie z przodu, napęd na tylne koła
Hamulce: hydrauliczne, dwuobwodowe ze wspomaganiem, przednie tarczowe, tylne bębnowe, hamulec ręczny mechaniczny na koła tylne
Ogumienie: 6,45-13" później 165/80 R 13
Zawieszenie przednie: niezależne, poprzeczne wahacze resorowane sprężynami śrubowymi, teleskopowe amortyzatory hydrauliczne
Zawieszenie tylne: oś sztywna na podłużnych resorach półeliptycznych, teleskopowe amortyzatory hydrauliczne
Długość: 4250 mm
Szerokość: 1550 mm
Wysokość: 1480 mm
Rozstaw osi: 2400 mm
Rozstaw kół przednich: 1270 mm
Rozstaw kół tylnych: 1270 mm
Prześwit: 173 mm
Ĺšrednica zawracania: 11,8 m
Masa własna: 1080 kg
Masa całkowita: 1480 kg
Pojemność zbiornika paliwa: 46 l
Liczba miejsc: 5
Ładowność: 400 kg
Prędkość maksymalna: 142 km/h
Przyspieszenie 0-100 km/h: 19 s
ZuĹĽycie paliwa: 8,8-10,3 l/100 km