Producent: Auto Construzione Ferrari, Modena, WĹ‚ochy

Enzo Ferrari - wybitna postać wyścigów Grand Prix - debiutował w 1946 roku, prezentując swój pierwszy 12-cylindrowy silnik przeznaczony dla samochodów osobowych GT. Silnik miał pojemność 1497 cm3 (Ø 55 × 52,5 mm) i osiągał moc 53 kW (72 KM) przy 5400 obr/min. W wersji sportowej moc zwiększono do 87 kW (118 KM) przy 7000 obr/min. Silnik ten wyposażony w kompresory wykorzystany był później w modelu samochodu wyścigowego skonstruowanego przez inż. Gioacchino Colombo.

Silnik składał się z dwóch bloków, odlanych z elektronu, w których znajdowały się mokre tuleje cylindrowe. Wał korbowy osadzony był w siedmiu łożyskach. W głowicach cylindrów znajdowały się po dwa wały krzywkowe sterujące zaworami ssącymi i wydechowymi. Zamykanie zaworów zapewniały dwie sprężyny agrafkowe. Silnik wyposażony był w dwa kompresory ustawione szeregowo, umieszczone pomiędzy trzema gaźnikami opadowymi typu Weber a cylindrami. Napęd przenosiło suche sprzęgło wielotarczowe i 5-biegowa skrzynia biegów z piątym tzw. nadbiegiem. Silnik ułożony był w odpowiednio ukształtowanej ramie zespawanej z rur o przekroju owalnym.

Na osi przedniej koła zawieszone były niezależnie na poprzecznych wahaczach trapezowych, których dolne ramiona tworzył poprzeczny resor piórowy. Tylne półosie wahliwe z wzdłużnymi drążkami reakcyjnymi były uresorowane poprzecznym resorem piórowym z możliwością nastawienia odchylenia przy pomocy cięgien. Hamulce bębnowe na wszystkich kołach sterowane były hydraulicznie. Zbiornik, umieszczony za kierowcą, zawierał 170 l paliwa. Silnik samochodu Formuły 1 z dwoma kompresorami dysponował mocą maksymalną 220,8 kW (300 KM) i osiągał prędkość maksymalną do 300 km/h, dzięki czemu pojazd ten stał się najszybszym samochodem wyscigów Grand Prix w 1949 roku.

Ferrari 125 stał się równocześnie najlepszym samochodem sezonu, wygrywając cztery wyścigi Grand Prix. Alberto Ascari zwyciężył w Grand Prix Szwajcarii w Bernie (145,2 km/h) i w Grand Prix Europy w Monzie (168,1 km/h), Luigi Villoresi w Grand Prix Holandii w Zandvoort (123,4 km/h) a w wostatnim wyścigu Grand Prix Czechosłowacji w Brnie zwyciężył Anglik Peter Whitehead z prędkością średnią 126,7 km/h.

Dane techniczne:
Okres produkcji: 1948–1950
Konstruktor: Gioacchino Colombo
Długość: 3685 mm
Szerokość: 1400 mm
Wysokośc: 1025 mm
Poszycie nadwozia: Aluminum
Rozstaw osi: 2160 mm
Rozstaw kół przednich: 1278 mm
Rozstaw kół tylnych: 1250 mm
Masa własna: 710 kg
Rodzaj napędu: tylny (klasyczny)
Silnik: 60° V12, SOHC, 2 zawory na cylinder, umieszczony wzdłużnie z przodu
Pojemność skokowa: 1497 ccm
Ĺšrednica cylindra: 55 mm
Skok tłoka: 52,5 mm
Stopień sprężania: 6,5:1
Moc maksymalna: 171,5 kW (230,0 KM) przy 7000 obr/min
Skrzynia biegĂłw: manualna, 5-biegowa
Prędkość maksymalna: 300 km/h
Zawieszenie przednie: niezależne, wahacze trapezowe, poprzeczny resor piórowy, sprężyny śrubowe, amortyzatory hydrauliczne
Zawieszenie tylne: półosie wahliwe, wzdłużne drążki skrętne, poprzeczny resor piórowy
Ogumienie: 5,50Ă—15"