Gorkowskij Avtomobilnyj Zawod (GAZ) już przed II Wojną Światową miał powiązania z amerykańskim Fordem. Samochód Pobieda (zwycięstwo) był wzorowany na pojazdach amerykańskich, jednak konstrukcję i dokumentację opracowali radzieccy inżynierowie już w 1944 r. Głównym konstruktorem był inż. A. A. Lipgart. Produkcję Pobiedy rozpoczęto w 1946 r. Pojazd miał długość 4,7 m. Charakterystyczną sylwetkę samochodu opracowali J. N. Soroczkin i G. W. Samojłow. Nisko opadająca tylna część nadwozia była wzorowana na opatentowanym przed wojną przez Wunibala kamma zarysie tylnej krawędzi pojazdu, znanej jako "tył K". jest jednak wątpliwe, by ZSRR kupił licencję na tę konstrukcję. Trzeba jednak stwierdzić, że aerodynamiczny tył był bardzo nowoczesny. Również samonośne nadwozie było szczytem nowoczesności. Pobiedę napędzał 4-cylindrowy rzędowy silnik o pojemności 2120 ccm i mocy 50 KM. Prędkość maksymalna wynosiła 105 km/h. Wyprodukowano 221 797 "fastbacków" oraz kombi, a także 14 220 sztuk kabrioletów. W latach 1951-1973 samochód ten pod nazwą "Warszawa" był produkowany również w FSO w Polsce. W tym czasie polscy konstruktorzy dokonali wielu modernizacji, w 1964 r. gruntownie zmieniono sylwetkę nadwozia. W polsce wyprodukowano 254 471 sztuk wszystkich modeli "Warszawy".

GAZ-M20 Pobieda (ros. ГАЗ-М20 Победа) - samochód osobowy produkowany przez zakłady GAZ w latach 1946-1958. Licencję na produkcję tego samochodu od 1950 roku posiadała warszawska FSO.

Kierownikiem projektu Pobiedy był Andriej A. Liphart. Samochód nie bez powodu nazwano Pobieda (po polsku: "zwycięstwo"), gdyż pierwsze testy przechodził w zakładach GAZ w 1943 roku, kiedy Rosjanie zaczęli odnosić zwycięstwa na frontach II wojny światowej. Sama fabryka została mocno zbombardowana, ale prac nie zarzucono. Pierwszy prototyp ujrzał światło dzienne 6 listopada 1944 roku, natomiast pierwszy model seryjny zszedł z taśmy montażowej 21 czerwca 1946 roku, w przeddzień 5 rocznicy wybuchu Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Pobieda eksportowana była poza ZSRR (m.in. w latach 1950-52 do Polski) oraz montowana, a następnie produkowana na licencji w Polsce w zakładach FSO jako Warszawa M-20. Kilka sztuk zmontowano w Pjongjangu w Korei Północnej.

Stylistyka Pobiedy odpowiadała ówczesnym trendom w budowie nadwozi (podobny kształt miały nadwozia Fordów amerykańskich czy Volvo PV 544). Nadwozie było samonośne z pomocniczą ramą przednią, do której mocowany był silnik i przednie zawieszenie.

M20 był pierwszym radzieckim samochodem wyposażonym w kierunkowskazy, elektryczne wycieraczki samochodowe, ogrzewanie oraz wbudowane radio. Samochód ten stał się symbolem tużpowojennego ZSRR, zaś dziś jest łakomym kąskiem dla kolekcjonerów.

Wyprodukowano 235 997 egzemplarzy modelu, z czego 14.220 w wersji kabriolet.

Dane techniczne
Producent: Gorkowskij Avtomobilnyj Zawod, Gorki, ZwiÄ…zek Socjalistycznych Republik Radzieckich
Okres produkcji: 1946-1958 (w Polsce 1951-1973)
Wyprodukowanych: 235 997 szt. (tym 14 220 szt. cabrio)
Typy nadwozia: 4-drzwiowy fastback lub 4-drzwiowy kabriolet
Silnik: rzędowy, 4-cylindrowy, gaźnikowy, 4-suwowy, chłodzony cieczą, dolnozaworowy, umieszczony z przodu
Napęd: tylny
Pojemność skokowa: 2120 ccm
Średnica cylindra x skok tłoka: 82 x 100 mm
Stopień sprężania: 6,2:1
Moc maksymalna: 50 KM przy 3600 obr./min
Skrzynia biegów: 3-biegowa manualna, półsynchronizowana
Biegi: I - 2,820:1, II - 1,604:1, III - 1,000:1, wsteczny - 3,383:1
Przełożenie główne: 4,7:1, po 1948 - 5,125:1
Świece zapłonowe: M12/10 18X1.5
Akumulator: 6-STE-50, 12V, 50 Ah
Hamulce: hydrauliczne
Opony: 6.00-16 cali
Długość: 4665 mm
Szerokość: 1695 mm
Wysokość: 1590 mm
Rozstaw osi: 2700 mm
Rozstaw kół przednich: 1364 mm
Rozstaw kół tylnych: 1362 mm
Prześwit: 200 mm
Promień skrętu: 6,3 m
Masa własna: 1450 kg
Pojemność zbiornika paliwa: 55 l
Prędkość maksymalna: 105 km/h
Przyspieszenie 0-100 km/h: 45,0 s
Zużycie paliwa: 13,5 l/100 km (w praktyce większe)