Po sukcesach 7-litrowego modelu silver ghost, produkowanego bez przerwy od 1906 do 1924 r., pojawiło się zapotrzebowanie na drugi, mniejszy model. Powstał wówczas typ 20 z silnikiem o pojemności 3,1 litra, którego podwozie, kosztujące 1100 funtów szterlingów, było o połowę tańsze od dużego modelu. Za produkowane oddzielnie nadwozie płaciło się również oddzielnie. Typ 20 przejął z silverghosta 4-przekładniową skrzynię biegów i hamulce ze wspomaganiem na 4 koła. W 1929 r. pojemność silnika wzrosła do 3,7 litra.

Model oznaczony jako 20-25, produkowany do 1937 r., był ostatnim rolls-roycem, przy którym firma podawała moc silnika. Samochód ważący prawie dwie tony dzięki mocy 55,2 kW (75 KM) rozwijał prędkość 120 km/h. Od tego czasu pracownicy firmy na pytanie o moc silnika odpowiadali najczęściej lakonicznie: wystarczająca.

Dobre własności wielkiego brata srebrnego ducha zachował również nowy model phantom I, który po raz pierwszy został przedstawiony publicznie w 1925 r. Samochód miał rzędowy silnik 6-cylindrowy nowej koncepcji, z wałkami rozrządu w głowicy cylindrów. Przy średnicy cylindra 105 mm i skokiem tłoka 140 mm osiągał pojemność 7688 cm3. Przy stopniu sprężenia 5,25 ocenia się ją szacunkowo na 74 kW (100 KM) przy 3500 obr/min. Samochód miał kilka ciekawych rozwiązań technicznych. Specjalny regulator utrzymywał stałą, wybraną prędkość jazdy. Ciśnieniem oleju regulowało się wyprzedzenie zapłonu. Napęd na most tylny przenosiła 4-stopniowa skrzynia biegów. Amerykańska wersja phantom I, produkowana w Springfield w stanie Massachusetts aż do 1931 r., miała kierownicę po lewej stronie i 3-stopniową skrzynię biegów.

Klasyczne podwozie, resorowane piórowymi resorami, miało mechaniczne wspomaganie hamulców i hydrauliczne amortyzatory. Do 1929 r. wyprodukowano w Anglii ogółem 2212 egzemplarzy tego modelu, uznawanego za „jakościowo najlepszy samochód świata". Po czterech latach pojawił się phantom II, a w 1936 r. produkowany aż do II wojny światowej phantom III.