Geneza nazwy "ognisty ptak" (Firebird) sięga roku 1957, kiedy to GM podczas dorocznej Motoramy przedstawił pierwszy amerykański pojazd z turbiną, nazywany właśnie Firebird. Nazwa była jak najbardziej trafna ponieważ jedno miejscowy bolid napędzany był silnikiem z turbosprężarką o mocy bagatela 279 KW czyli prawie 420 KM!. Ten samochód stał się niewątpliwe sensacją roku w Stanach. Następnie w 1957 roku powstał już drugi model studyjny nazwany Firebird II, ten również miał napęd turbinowy, ale samochód nie był jak jego poprzednik jedno- lecz czteromiejscowy. Ten samochód również był pełen różnych ciekawostek pod względem rozwiązań technicznych m.in.: elektromagnetycznie sterowana automatyczna skrzynia biegów i hydropneumatyczne zawieszanie. W rok później, w 1958 powstał Firebird III (również jako pojazd studyjny) przy opracowaniu którego zespół konstruktorów skupionych wokół słynnego H. Earla puścił wodze fantazji. Powróciła "odrzutowa" sylwetka ze szpiczastym dziobem i pionowymi statecznikami, a we wnętrzu panowała atmosfera niczym z mających powstać dopiero filmów science-fiction. Również w tym aucie nie obeszło się bez przeróżnych dziwacznych rozwiązań. Tak na przykład joystick obsługiwany zarówno przez kierowcę jak i pasażera (umieszczony centralnie) który obsługiwał nie tylko układ kierowniczy i hamulcowy, ale i pedał przyspieszenia. To nie wszystko, samochód wyposażony był w tempomat oraz pseudo ABS i jeszcze coś drzwi auta otwierał... ultra dźwiękowy "pilot", a automatyczna klimatyzacja gwarantowała stałą temperaturę auta nawet na postoju. A to wszystko było przeszło 40 lat temu, "niestety" większość z ciekawostek zaprezentowanych na modelach studyjnych Firebird`a nie zostało wprowadzonych do produkcji seryjnej.
Jednakże oficjalnie historia seryjnego Firebird`a zaczęła się na początku 1967 roku, a dokładniej, 23 lutego miała miejsce premiera pojazdu, a do schyłku tego samego roku wyprodukowano nieco ponad 80.000 sztuk tego pojazdu, co w porównaniu z Mustangiem nie było najlepszym wynikiem. Jednym z głównych inicjatorów całego projektu pod kryptonimem "FIREBIRD" był ni kto inny jak sam pan John Z. DeLorean, który w okresie 1964-69 pełnił funkcję dyrektora w firmie Pontiac. DeLorean jest człowiekiem który przyczynił się w znacznej mierze do rozwoju motoryzacji jego sukcesy niestety zostały uwieńczone klęską, mianowicie w latach `80 jego marzenie o budowie własnego samochodu (który zresztą ujrzał światło dzienne ale w niewielkiej ilości) opłacił bankructwem na pierwszych stronach gazet. Ale wróćmy do Firebird`a... Recepta na sukces nie była nowa i dla wszystkich było jasne, że General Motors, do którego koncernu należał Pontiac, bez skrupułów skopiował udany pomysł Ford`a. Mieszanka atrakcyjnej linii nadwozia, zwartych gabarytów pojazdu, szerokiego wyboru sportowych dodatków i sprawdzonych tanich podzespołów mechanicznych miała przyciągnąć klientów. Firebird i spokrewniony z nim nieco tańszy Chevrolet Camaro nie miały łatwego startu, a detronizacja ich pierwowzoru -Mustanga- była przez lata praktycznie niemożliwe. W 1967 roku Ford sprzedawał 200 konną V8 swego bestsellera w cenie podstawowego modelu Firebirda napędzanego tylko sześciocylindrowym motorem. Mimo to z biegiem lat Firebird znalazł sobie trwałą pozycję na rynku, w czym zasługa przede wszystkim mnogości opcji w wyposażeniu oraz konkurencyjnej ceny, choć nieco wyższej od konkurenta ze stajni Ford`a. Zgodnie z amerykańskim zwyczajem i tradycją do Firebird`a można było przeszczepić każdy silnik z oferty Pontiac`a. Tuż po premierze Pontiac oferował swoim klientom wyśmienity model "400" z silnikiem V8 a przy tym 326 KM "zamkniętych" w bloku silnika. Jak nakazuje amerykańska tradycja, iż samochód rokrocznie jest poddawany retuszom, tak też było w przypadku tworu Pontiac`a. W 1968 roku wprowadzono dość duże zmiany przodu i jak niektórzy mówią iż go przestylizowano, no cóż... kwestia gustu, mi się podoba. Natomiast w marcu `69 wprowadzono do produkcji słynną odmianę TransAm. Różniła się ona od tańszych modeli wzmocnionym zawieszeniem, które m.in. otrzymały dodatkowy stabilizator, TransAm wyposażony był również w tarczowe hamulce z przodu, wspomaganiem kierownicy o sile zależnej od prędkości pojazdu z jaką się poruszamy oraz detalami nadwozia i wnętrza. Te "detale" to jeszcze nie wszystko, przychodzi czas na najlepsze, mam na myśli silnik, który w serii osiągał 242 KW, czyli magiczne 330 KM, a za dopłatą można było otrzymać podrasowaną wersję owego silnika, czyli 347 KM.

W lata siedemdziesiąte wkroczono zmieniając zasadniczowygląd pojazdu. Sylwetka wozu stała się bardziej agresywna, pojawiły się w niej także tradycyjna elementy stosowane do dziś, pozwalające bez zastanowienia odróżnić Firebird`a od konkurencji (z wyjątkiem kuzyna z Chevrolet`a, chodzi o Camaro). Mało by brakowało o Firebird zniknąłby z programu Pontiac`a, już w 1972 roku zastanawiano się czy dalej ciągnąć produkcję "Ognistego ptaka". Nie było to tylko spowodowane kryzysem paliwowym, ale również mniejszym popytem na te samochody. Zarząd Pontiac`a był jednak łaskawy dla fanatyków tego pojazdu i pozostawił go w sprzedaży. Niestety TransAm`a już w 1974 roku starano się uspokoić, linia nadwozia niebyła już tak agresywna jak dotychczas, a silnik... musiał zadowolić się "marnymi" 185 końmi, które rozpędzał tą bryczkę od 0 do 100 km/h w niespełna 10sekund, kiedy to jego 4-letni poprzednik rozpędzał się do "setki" w zaledwie 6,5 sekundy. Lata siedemdziesiąte przyniosły w USA również znaczne zaostrzenie przepisów, jeśli chodzi o emisje spalin (i inne takie głupoty...). Samochody sprzedawane w tym kraju musiały przejść rutynowe próby zderzeniowe, a w niektórych stanach na przykład w Kalifornii zażądano dodatkowego ograniczenia szkodliwych składników spalin, tak hojnie wydzielanych przez potężne silniki - "Mały Fiat" (126p) też nie jest za ekologiczny . Tym właśnie - i oczywiście kryzysem paliwowym - wytłumaczyć trzeba odejście konstruktorów pojazdów od szalonego "wyścigu zbrojeń" końca lat sześćdziesiątych. W latach `70 oferowano mnóstwo silników zarówno sześcio-, jak i ośmiocylindrowych. U schyłku lat `70 konstruktorzy przypomnieli sobie o czymś takim jak pojazd otwarty, co prawda nie był to kabriolet lecz targa tzw. T-bar. Końcem 1981 roku wszedł na rynek nowy Firebird lecz zachował on swój dotychczasowy charakter i styl.


Informacje pochodzÄ… ze strony
http://www.oldtimers.hg.pl

zdjecia siępowtarzają i tematy też. ale samochód boski. kocham go wszystkim oczywiście, do tej nowej generacji, czyli bodajże do 94

Popraviłem povtarzające się zdjęcie!

o boże jeden z najpiękniejszych wozów ... normalnie klasyk, ten na drugim zdjęciu '' najpiekniejszy '' ... cudo :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:

niezly, ale czy taki cudowny???

1967



1968



1969


(C)dealsonwheels.com

Te autka mi siÄ™ nawet podobajÄ…!!!

Piękne,wspaniałe,cudowne samochody.
Stare amerykańskie auta są po prostu klasą same w sobie.
Super samochody.

Jak większośc aut z tej epoki, po prostu genialny

niby fajny, ale zawsze bardziej podobal mi sie Trans Am

Po co zdublowaliście temat?? Przecież TransAm to najmocniejsze wersje Firebird'a...

who cares?
Trans Am to legenda, zasluguje na swoj oddzielny temat, bo to nie jest tak jak w dzisiejszych samochodach ze wersja sport rozni sie od normalnej spojlerem i silnikiem wiekszym o 0.5 litra...

Pontiac Firebird Trans-Am 30th Anniversary



(C) fast-autos

nie powiem - autka Ĺ‚adne ale z tej "epoki" sÄ… Ĺ‚adniejsze

To nie jest czasem Trans Am?

Firebird Trans American TPI 5.0 konkretnie

A to tego to nie wiedziałem

przynajmniej tak mi siÄ™ wydaje

heh, wiedzialem Firebird ma zawsze szpiczasty przĂłd a Trans Am nie