1951 Ferrari 375

[kulikowski]

(C) Histomobile.com

(C) Ultimatecarpage.com

(C) Wikipedia

(C) Shorey.net

(C) F1-facts.com

Producent: Auto Construzione Ferrari, Modena, WĹ‚ochy

W sezonie 1950 zdecydowanie dominowała firma ALFA Romeo. Jedenaście zwycięstw na jedenaście startów przyczyniło się do ugruntowania przeświadczenia, że model 159 jest bezkonkurencyjny. Jednakże konkurenci "nie zasypiali gruszek w popiele" i na drugą połowe 1950 roku firma Ferrari przygotowała już nowy model z 4,5-litrowym silnikiem bez kompresora. Skonstruował go inż. Aurelio lampredi, następca inż. Colombo. Lampredi wyciągnął z lamusa konstrukcję tylnego mostu typu de Dion, który uresorował na poprzecznym sześciopiórowym resorze półeliptycznym. Do przenoszenia sił wzdłużnych służyły reakcyjne drążki podłużne. Koła tylne były napędzane za posrednictwem wałów przegubowych. Koła przednie zawieszone były na poprzecznych wahaczach trapezowych, których części dolne tworzył poprzeczny resor piórowy. Hydrauliczne amortyzatory służyły do tłumienia drgań. Samochód wyposażony był już w hydrauliczne hamulce dwuobwodowe. Prostokątna rama zbudowana była z owalnych rurek z poprzeczkami i wspornikami.

W pierwszych wersjach roku 1950 zwiększano stopniowo pojemność silnika z 3300 cm3 przez 4100 cm3 do 4498 cm3 (Ø 80 × 74,5 mm). W ostatniej wersji ze stopniem sprężania 14,5:1 silnik osiągał moc 279,7 kW (380 KM) przy 7500 obr/min. Koncepcja pojazdu zgodna była z typem 125, tzn. samochód miał widlasty 12-cylindrowy silnik z rozwideliem pod kątem 60°. Głowice cylindrów z lekkiego stopu miały po jednym większym zaworze ssącym i mniejszym wydechowym. Wały krzywkowe napędzane były za pośrednictwem łańcuch. Wał korbowy obracał się w siedmiu cienkościennych trójwarstwowych łożyskach ślizgowych typu Vaderwell. Zapłon 24 świec pochodził z dwóch iskrowników typu Marelli. Zdublowane były również pompy paliwowe, połączone szeregowo. Mieszanka paliwa z powietrzem przygotowywana była w trzech podwójnych gaźnikach opadowych typu Weber. Czterobiegowa skrzynia biegów zblokowana była z mechanizmem różnicowym pod siedzeniem kierowcy.

Pusty pojazd ważył 720 kg. Masa calkowita wynosiła natomiast 1040 kg. Samochód osiągający prędkość 300 km/h był równorzędnym partnerem dla kompresorowych pojazdów 1,5-litrowych. W 1951 roku Alberto Ascari zdobył dla firmy Ferrari dwie nagrody Grand Prix: w RFN na torze Nürburgring (134,1 km/h) i we Włoszech w Monzie (184,8 km/h). Trzecie zwycięstwo dla Scuderii Ferrari wywalczył Florian Gonzales w Grand Prix Anglii (153,8 km/h).

Dane techniczne:
Długość: 3937 mm
Szerokość: 1428 mm
Wysokość: 960 mm
Rozstaw osi: 2320 mm
Rozstaw kół przednich: 1270 mm
Rozstaw kół tylnych: 1250 mm
Masa własna: 720 kg
Silnik: 60° V12, umieszczony z przodu
Napęd: tylny
Pojemnosć skokowa: 4498 cm3
Ĺšrednica cylindra: 80 mm
Skok tłoka: 74,5 mm
Moc maksymalna: 279,7 kW (380 KM) przy 7500 obr/min
Stopień sprężania: 14,5:1
Skrzynia biegĂłw: manualna, 4-biegowa
Prędkość maksymalna: 300 km/h

(C) Histomobile.com
Ultimatecarpage.com
Wikipedia
Shorey.net
F1-facts.com
Samochody wyścigowe; Wydawnictwo "Sport i Turystyka", Warszawa, 1987