Wyglada jak nasza Warszawka, tylko taka troche przedłużona

Wyglada jak nasza Warszawka, tylko taka troche przedłużona

pewnie wynika to z tad ze maja wspolnego prekursora w postaci Gaza Pobiedy...

niee, pobieda na pewno od Forda, bo fordowskie silniki pasujÄ… jak klocki lego do niej, a skoro to jest na pobiedzie ,to teĹĽ musi,ze na fordzie jest

GAZ-12 (ZIM-12) to radziecki samochód osobowy wyższej klasy, produkowany w latach 1950-1960 przez Gorkowskie Zakłady Samochodowe (GAZ). Potocznie znany jako ZIM.

Główną przyczyną powstania samochodu była potrzeba zapewnienia odpowiedniego pojazdu służbowego dla funkcjonariuszy partii komunistycznej i władz państwowych średniego szczebla. Miał on w ten sposób wypełniać lukę między luksusowym ZiSem 110, zarezerwowanym dla wyższych władz, a popularnym modelem GAZ-M20 Pobieda. Zaprojektowanie samochodu władze przemysłu samochodowego zleciły zakładom GAZ wiosną 1948 roku, zakreślając termin 29 miesięcy. Konstrukcja nowego samochodu służbowego wyższej klasy była wyrazem priorytetów radzieckiego przemysłu motoryzacyjnego pierwszych lat powojennych, który oprócz Pobiedy produkował dla zwykłej ludności jedynie małe samochody popularne Moskwicz 400-420.

Pomimo sugestii władz dotyczących skopiowania amerykańskich samochodów Buick, główny konstruktor zakładów GAZ, Andriej Lipgart, opracował w zakreślonym terminie oryginalny projekt. Nadwozie, podążające za amerykańską modą tego okresu, zaprojektował Lew Jeremiejew. Do napędu wykorzystano sześciocylindrowy silnik rzędowy GAZ-12, będący zmodernizowaną odmianą silnika ciężarówki GAZ-51. Charakteryzował się się zwiększonym stopniem sprężania, aluminiową głowicą i podwójnym gaźnikiem. Z powodu ograniczonej mocy silnika, konstruktorzy podejmowali starania obniżenia masy samochodu, czego efektem stało się zastosowanie bezramowej konstrukcji samonośnej – po raz pierwszy dla tak długiej limuzyny. W układzie przeniesienia napędu zastosowano przekładnię hydrokinetyczną zapewniającą miękką i płynną pracę, szczególnie przy ruszaniu z miejsca. Maska silnika mogła być otwierana na lewo lub prawo lub zdejmowana w całości. Samochód miał we wnętrzu przednią i tylną kanapę, a między nimi dwa rozkładane siedzenia, zamontowane na przegrodzie. Przednie drzwi były zawieszone zostały na przedniej krawędzi (słupku A), tylne zaś na tylnej (słupku C). Dzięki hipoidalnej przekładni tylnego mostu, łamany wał napędowy mógł być poprowadzony nisko, przez co nie wymagał tunelu wystającego nad poziom podłogi[3]. Ze względu na dużą masę własną samochodu oraz zastosowanie kół z 15 calowymi felgami, zdecydowano się na użycie hamulców bębnowych z układem współbieżnych szczęk (Duplex) na obydwu osiach.

W celu przeprowadzenia testów i badań elementów układu jezdnego, napędowego oraz innych komponentów, które miały zostać wykorzystane w nowej limuzynie, w 1948 roku wykonano przedłużone o 50 cm egzemplarze modelu GAZ-M20 Pobieda[5]. Pojazdy te powstały poprzez przecięcie seryjnej Pobiedy na wysokości słupka B i wstawienie dodatkowego fragmentu nadwozia[5]. Przedłużone Pobiedy były pierwszymi prototypowymi samochodami stworzonymi w ramach programu opracowania ZIMa-12. Pierwszy prototyp został zaprezentowany w Gorki 7 listopada 1949 roku - na rocznicę rewolucji październikowej[2]. 15 lutego 1950 roku samochód zademonstrowano Stalinowi, uzyskano wówczas aprobatę władz[1]. Nowy model oceniono wysoko, a konstruktorzy A. Lipgart i N. Juszmanow otrzymali nagrody państwowe.

W latach 30. zakłady GAZ otrzymały imię Mołotowa, stąd wszystkie samochody osobowe nosiły oznaczenia liczbowe z literą M. W przypadku nowego samochodu wyższej klasy władze fabryki zdecydowały oznaczyć go skrótem ZIM-12 (Zawod imieni Mołotowa) przez analogię do ZIS (Zawod imieni Stalina). W 1957 roku roku jednak, w związku z odwilżą polityczną Chruszczowa, Mołotow wraz z innymi funkcjonariuszami stalinowskimi został odsunięty od władzy i odbierano różnym zakładom jego imię. Od tego roku samochód był oznaczany jako GAZ-12, zamieniono też napisy na kierownicy, atrapie chłodnicy czy kołpakach. Jednakże potocznie samochód wciąż znany był jako ZIM (nie było innych samochodów oznaczonych tym skrótem).

Pierwsza partia seryjnych ZIM-12 została zbudowana 13 października 1950 roku. Prestiżowy samochód o ładnej linii szybko stał się "przedmiotem pożądania" urzędników, zwłaszcza niższych rangą, co było nawet przedmiotem satyrycznych felietonów w prasie. Samochód w podstawowej wersji produkowany był do 1959 roku. Zastąpił go wówczas GAZ-13 Czajka, chociaż już nie wszystkim państwowym użytkownikom ZIM-ów przysługiwały nieco bardziej luksusowe Czajki – większość musiała przesiąść się na mniejsze Wołgi. Ciekawostką było, że ZIM jako jedyny z radzieckich samochodów luksusowych, był dostępny w wolnej sprzedaży dla użytkowników prywatnych. Co więcej, mimo reglamentacji rynku samochodów prywatnych w ZSRR od połowy lat 50-tych, ZIM-a można było kupić bez kolejek. Jako samochód prywatny cieszył się jednak małą popularnością, głównie z powodu wysokiej ceny (40 000 rubli, w porównaniu z ceną Pobiedy 16 000 rubli). W większej liczbie na rynek prywatny trafiły później używane samochody, wyprzedawane przez urzędy. Zdecydowana większość samochodów wersji podstawowej była lakierowana na czarno.

Oprócz podstawowej wersji, produkowano wariant taksówki ZIM-12A, który większe zastosowanie znalazł w komunikacji międzymiastowej. Oprócz wyposażenia w taksometr i innego wykończenia wnętrza, lakierowane były na kolor szary, z bocznymi paskami z szachownic. W latach 1951-1960 była produkowana także karetka ZIM-12B, o takim samym nadwoziu – nosze wsuwane były przez bagażnik, a obok nich po prawej stronie były dwa rozkładane siedzenia. Za fotelami kierowcy i pasażera była w tej wersji przegroda. Samochód był wyposażony w reflektor z podświetlanym czerwonym krzyżem na dachu oraz reflektor-szperacz, nadwozie lakierowano na kolor jasnobeżowy lub biały. Część samochodów podstawowego modelu była później przerabiana na karetki lub taksówki. W 1949 roku wykonano dwa prototypy w wersji faeton (kabriolet), lecz z powodu małej sztywności nadwozia, nie trafiła ona do produkcji. Niektóre ZIM-y przerabiano na drezyny wąskotorowe. Zbudowano łącznie 21 527 egzemplarzy samochodu.

Dane techniczne [uzupełnienie]
Okres produkcji: 1950-1960
Wyprodukowanych: 21 527 szt.
Ĺšrednica cylindra: 82 mm
Skok tłoka: 110 mm
Stopień sprężania: 6,7:1
Maksymalny moment obrotowy: 211 Nm przy 1600-1800 obr/min
Hamulce: przednie i tylne bębnowe, hydrauliczne; hamulec ręczny mechaniczny na koła tylne
Ogumienie o wymiarach: 7,00x15"
Rozstaw osi: 3200 mm
Rozstaw kół przednich: 1460 mm
Rozstaw kół tylnych: 1500 mm
Promień zawracania: 7,4 m
Prześwit: 200 mm
Kąt natarcia: 24°
Kąt zejścia: 18°
Masa własna: 1940 kg
Masa całkowita: 2390 kg (6 pasażerów)
Pojemność zbiornika paliwa: 80 l