Producent: Offizine Alfieri Maserati SpA, Modena, WĹ‚ochy

Model 250 F, na którym Fangio zdobył w 1954 roku tytuł mistrza świata, jest bez wątpienia najlepszym powojennym samochodem firmy Maserati.

Zgodnie z formułą ograniczającą pojemność silnika do 2500 cm3 konstruktor Gioacchino Colombo przygotował nowy, 6-cylindrowy silnik 250F. Do pierwszych wyścigów - Grand prix Argentyny i Grand Prix Buenos Aires - silniki te wmontowano do podwozi typu A6GCM z 1950 roku, przeznaczonych do Formuły 2. Samochodami tymi jeździli między innymi Harry Schell, de Graffenried, Roberto Miéres, Louis Rosier i inni zawodnicy. Natomiast kierowcy firmy Maserati - Fangio i Onofre Marimon - otrzymali już nowe samochody z lekką, przestrzenną (kratownicową) ramą rurową.

Model 250 F w latach 1954-1958 wyposażano w różne typy silników. W wersji z 1954 roku silnik miał średnicę cylindra 84 mm iskok tłoka 75 mm, co dawało pojemnośc skokową 2494 cm3. Silnik ten, z dwoma wałkami krzywkowymi w głowicy cylindrów, osiągał moc 176,6 kW (240 KM) przy 7200 obr/min, zwiększoną później do 198,7 kW (270 KM) przy 8000 obr/min. W każdym cylindrze znajdowały się dwie świece, otrzymujące energię z dwóch iskrowników. Napęd przenoszony był przez trzytarczowe suche sprzęgło i 4- a póxniej5-biegową skrzynię biegów na most tylny typu de Dion. Skrzynia biegów ustawiona była poprzecznie tak, że mechanizm różnicowy miał przekładnię główną firmy ZF. Koła przednie były zawieszone niezależnie na poprzecznych wahaczach trapezowych i sprężynach śrubowych z amortyzatorami Houdaille. Dwuobowodowe hamulce hydrauliczne systemu Duplex miały bębny hamulcowe z poprzecznym użebrowaniem w celu ułatwienia chłodzenia. Koła typu Rudge-Whitworth wyposażono w opony Pirelli o rozmiarach 5,50 × 16 z przodu i 7,00 × 16 z tyłu.

Już pierwsze wersje samochodu maserati 250F przyniosły firmie kilka sukcesów. Zawodnik Juan manuel Fangio zwyciężył w Grand Prix Argentyny i Belgii. a Onofre Marimon zajął pierwsze miejsce w Grand Prix Rzymu oraz trzecie miejsce w brytyjskim Grand Prix.

W ciągu roku kolejne auta 250F otrzymały nadwozia z niskim wlotem pochylonym bardziej do przodu i otwartym w celu doprowadzenia powietrza do chłodnic. We wrzesniu 1955 roku powstała również wersjaz aerodynamicznymi osłonami przed kołami przednimi i za tylnymi. Auto te prowadził Jean Behra w Grand Prix na torze w Monzie zajmując czwarte miejsce.

Dane techniczne
Długość: 4050 mm
Szerokość: 1980 mm
Wysokość: 950 mm
Rozstaw osi: 2280 mm
Rozstaw kół przednich: 1300 mm
Rozstaw kół tylnych: 1250 mm
Masa własna: 670 kg
Silnik: rzędowy, 6-cylindrowy, DOHC, twin spark, 3 gaźniki Weber 42 DCO3, umieszczony z przodu
Napęd: tylny
Pojemność skokowa: 2494 ccm
Ĺšrednica cylindra: 84 mm
Skok tłoka: 75 mm
Moc maksymalna: 176,6 kW (240 KM) przy 7200 obr/min później 198,7 kW (270 KM) przy 8000 obr/min
Stopień sprężania: 12,1:1
Skrzynia biegów: manualna 4- lub pięciobiegowa
Prędkośc maksymalna: 290 km/h
Ogumienie przednie: 5,5 Ă— 16
Ogumienie tylne: 7 Ă— 16

Producent: Offizine Alfieri Maserati SpA, Modena, WĹ‚ochy

Wszystkich samochodów typu F, różniących się między sobą silnikiem i nadwoziem, wyprodukowano 34. Poszczególne wersje przygotowywano dla zawodników indywidualnych, jednakże egzemplarze najnowsze przygotowywano dla zawodników zespołu fabrycznego. We wrześniu 1956 roku podwozie modelu 250F otrzymało sześciocylindrowy silnik. którego oś byla przesunięta równolegle do osi pojazdu. Silnik o niezmienionej pojemności skokowej 2494 cm3 z trzema podwójnymi gaźnikami typu Weber mial stopień sprężania 10,5:1 i osiągał moc 198,7 kW (270 KM) przy 6000 obr/min. Napęd przenoszony był z pięciobiegowej skrzyni biegów i suchego sprzęgła tarczowego przez przez przegubowy wał, biegnący po lewej stronie od osi pojazdu. Kierowca siedział natomiast po prawej stronie, dzięki czemu obniżył się środek ciężkości i polepszyły się własności jezdne. W przedłużonej przedniej części nadwozia umieszczono chłodnicę oleju, a za nią chłodnicę wodną. Układ smarowania silnika z suchą skrzynią korbową wymagał trzech pomp olejowych. Wykonano dwa pojazdy typu 250 F/M, które przeznaczono dla Stirlinga Mossa i Jeana Behry. Masa samochodu wynosiła 630 kg, a prędkość maksymalna 280 km/h. Nowy model od początku odnosił sukcesy. W wyścigu Grand Prix Włoch w Monzie Moss osiągnął prędkość średnią 207,57 km/h i zajął pierwsze miejsce. Było to jednocześnie pierwsze zwycięstwo brytyjskiego zawodnika w Grand Prix Europy.

W następnych wersjach modelu 250F/M wyprodukowanych w 1957 roku zastosowano ramę odciążoną. Trzy samochody tego typu otrzymali kierowcy z zespołu firmy: Schell. Behra i Fangio, którzy w sezonie 1957 zwyciężyli w ośmiu wyścigach Grand Prix. Najlepszym zawodnikiem był Juan Manuel Fangio, który wygrał pięciokrotnie (Argentyna, Monaco, Francja, RFN i Buenos Aires) i po raz piąty został Mistrzem Świata.

Ostatnim zwycięstwem modelu 250F/M w wyścigach Grand Prix było pierwsze miejsce Fangia w 1958 roku w Buenos Aires. Samochody maserati pojawiały się jeszcze na torach Grand Prix w latach 60-tych, gdy firma należała już do koncernu stalowego Rheinstahl A.G. W końcu doszło do fuzji z francuską firmą Citroën.

Dane techniczne
Kierowcy: Juan Manuel Fangio, Behra, Stirling Moss, Schell
Długość: 4350 mm
Wysokość: 900 mm
Rozstaw osi: 2300 mm
Masa własna: 630 kg
Silnik: rzędowy, 6-cylindrowy, umieszczony z przodu
Pojemność skokowa: 2494 ccm
Ĺšrednica cylindra: 68,7 mm
Skok tłoka: 56,0 mm
Stopień sprężania: 10,5:1
Moc maksymalna: 198,7 kW (270 KM) przy 6000 obr/min
Skrzynia biegĂłw: manualna 5-biegowa
Napęd: tylny
Prędkość maksymalna: 280 km/h