Marce Duesenberg przyniosły rozgłos przede wszystkim jej samochody wyścigowe. W 1921 r. Jimmy Murphy wygrywa pierwszą powojenną Grand Prix Francji na duesenbergu z silnikiem Millera. W latach 1924, 1925 i 1927 samochody duesenberg zwyciężają również na torze w Indianapolis. Po zakończeniu produkcji typowej serii A (współpracował przy niej Erret Lobban Cord), bracia Fred i Augie zapragnęli zbudować potężny, luksusowy samochód o dużych osiągach. Tak powstał superautomobil typowej serii J. Czasopismo ,,Vanity Fair" nazwało go „najlepszym samochodem świata". To przesadne określenie obowiązuje oczywiście tylko w skali amerykańskiej.

W 1932 r. zakłady skonstruowały nowy samochód o większej mocy z oznaczeniem SJ (S = supercharged — dmuchawa doładowująca). Rzędowy silnik 8-cylindrowy z typu J, z rozrządem 2 x OHC i czterema zaworami w każdym cylindrze, posiadał dodatkowo rotacyjną dmuchawę doładowującą, dzięki której rozwijał moc 238,6 kW (324 KM) przy 4750 obr/min; 3-stopniową skrzynię biegów połączono z silnikiem sprzęgłem dwupłytkowym. Podwozie klasycznej koncepcji niosły sztywne mosty resorowane półeliptycznymi resorami. Hamulce hydrauliczne z podciśnieniowym wspomaganiem pracowały na mieszance glicerolu z wodą. Samochód rozwijał maksymalną prędkość w zależności od przełożenia w moście tylnym do 210 km/h.

Fred Duesenberg zginął w tym samochodzie w górach Ligonier w Pensylwanii. W 1937 r. zakończyła się samodzielna historia marki i fabrykę wchłonęła nowo powstająca spółka Cord-Auburn-Duesenberg.

August Duesenberg zmarł w 1955 r. W dziesięć lat po jego śmierci Fred Duesenberg-junior, chcąc wznowić sławę rodzinnej marki, skonstruował luksusowy samochód z silnikiem chryslera i ekscentrycznym nadwoziem Virgila Exnera. Nie udało mu się jednakże podbić rynku. Marka, która w latach trzydziestych reprezentowała techniczną dojrzałość Ameryki, przestała istnieć.