Pod koniec lat dwudziestych samochody ze sprężarkami stanęły na pierwszym miejscu w sporcie samochodowym. Żadna marka, wygrywająca w zawodach o Grand Prix - Alfa Romeo, Maserati, Delage. Talbot czy Bugatti — nie stawiła się na wyścigach bez silnika ze sprężarką.

Ettore Bugatti, który początkowo nie akceptował tego ulepszenia i jeszcze w 1924 r. po sukcesach modelu 35 oświadczył, że jego samochodom niepotrzebna jest do zwycięstwa sprężarka, w 1926 r. musiał w końcu zaaprobować walory pojazdu z doładowanym silnikiem. W 1930 r. Bugatti pojawił się na rynku z nowym samochodem sportowym ze sprężarką. Był to model 50. Silnik całkowicie nowej konstrukcji miał po raz pierwszy dwa wałki rozrządu w głowicy cylindrów. Przy średnicy 86 mm i skokiem tłoka 107 mm osiągał pojemność 4972 cm3, 8-cylindrowy na dziewięciu łożyskach miał lepiej opracowaną komorę spalania, niż poprzednie silniki o takiej samej pojemności, dzięki czemu moc dochodziła do 166,5 kW (225 KM) przy 4000 obr/min. Do przygotowania mieszanki służyły dwa gaźniki Scheblera, a do doładowywania — sprężarka Rootsa, 3-stopniowa skrzynia biegów była częścią składową sztywnego mostu tylnego, resorowanego resorami ćwierćeliptycznymi. Mechaniczne hamulce działały na wszystkie 4 koła. Specjalne, opracowane przez Bugattiego koła, odlane ze stopu aluminiowego w kształcie łopatek turbinowych, zapewniały chłodzenie bębnów hamulcowych dzięki własnej turbulencji. Przy masie 1700 kg Bugatti 50 rozwijał maksymalną prędkość 185 km/h.

W 1932 r. pojawiła się sportowa odmiana, oznaczona jako model 50 T. ze słabszym silnikiem o mocy 147 kW (200 KM) i dłuższym rozstawem osi 3500 mm, w porównaniu z pierwotnym - 3100 mm. Samochód rozwijał prędkość 175 km/h. Ten sportowo-turystyczny model, zaliczany dziś do najdroższych weteranów, miał wspaniale rozwiązane nadwozie coupe, ze skośną szybą przednią. Przedstawiony na ilustracji model pochodzi ze zbiorów Harraha w Newadzie w USA. W latach 1930—1934 wyprodukowano zaledwie 100 egzemplarzy tego modelu.