Producent: Auto Construzione Ferrari, Modena, WĹ‚ochy

W latach 1952 i 1953 we wszystkich ważniejszych wyścigach Grand Prix zdecydowanie zwyciężały samochody Ferrari. W 1952 roku Ascari wygrał sześć wyścigów Grand prix, a w roku następnym pięć z siedmiu, zostając dwukrotnym mistrzem świata. Sukces ten był tym ciekawszy, że zwycięski samochód wyposażony był w czterocylindrowy silnik prostej konstrukcji.

Formuła obowiązująca w latach 1954-1960 dopuszczała samochody wyścigowe o pojemności silnika 2500 cm3 bez doładowania lub 750 cm3 z doładowaniem. W oparciu o dwulitrowy 4-cylindrowy silnik F2 inż. Lampredi skonstruował nowy model - Ferrari 625. Pojemność skokową 2498,4 cm3 osiągnięto przez zwiększenie średnicy cylindra do 94 mm i skoku tłoka do 90 mm. W ten sposób zwiększyła się także moc do 169,3 kW (230 KM) przy 7000 obr/min. Masa pustego pojazdu wynosiła 640 kg, a prędkość maksymalna 250 km/h. Dwuobwodowe hamulce bębnowe były już powszechnie stosowanym wyposażeniem. Przy zużyciu paliwa 30 l na 100 km zbiornik paliwa o pojemności 170l wystarczał do przejechania conajmniej 550 km. 4-biegowa skrzynia biegów znajdowała się przed tylnym mostem typu de Dion. Z tyłu zastosowano poprzeczne resory piórowe. Przednie koła były zawieszone nizależnie w układzie trapezowym ze sprężynami śrubowymi.

Największym sukcesem Ferrari 625 były pierwsze dwa miejsca Froilana GOnzalesa (144,3 km/h) i Mike'a Hawthorne'a w Grand Prix Wielkiej Brytanii w Silverstone, kiedy to poknano wszystkie samochody Mercedes, dominujące w tym roku na torach Grand Prix. Drugie zwycięstwo przyniósł firmie Ferrari start Hawthorna w Grand Prix Hiszpanii w Barcelonie. Wykorzystano tu model 553 z silnikiem o większej mocy. Ferrari 625 startował także w 1955 roku w nieco zmienionej wersji. Zastosowano silnik z modelu 553, osiągający moc 195,0 kW (265 KM) przy 7500 obr/min. Pojazd miał już 5-biegową skrzynię biegów i bardziej miękkie resory przednie. Samochód ten z powodu wyglądu zewnętrznego nazywano Super Squalo (Super Rekin). Zawodnik firmy Ferrari Maurice Trintignant wygrał Grand Prix Monaco i Europy w Monte Carlo z prędkością średnią 105,3 km/h. W wyścigach tych odpadły wszystkie Mercedesy, a drugie miejsce, za Ferrari 625, zajął Eugenio Caselotti na Lancii.

Dane techniczne
Okres produkcji: 1954-1955
Wyprodukowanych: 8 szt.
Długość: 3988 mm
Szerokość: 1427 mm
Wysokość: 1020 mm
Rozstaw osi: 2160 mm
Rozstaw kół przednich: 1278 mm
Rozstaw kół tylnych: 1250 mm
Silnik: rzędowy, 4-cylindrowy, SOHC, 2 gaźniki Weber 52 DCOA/3, umieszczony podłużnie z przodu
Napęd: tylny
Pojemność skokowa: 2498 ccm
Ĺšrednica cylindra: 94 mm
Skok tłoka: 90 mm
Stopieńs sprężania: 12,8:1
Moc maksymalna: 169,3 kW (230 KM) przy 7000 obr/min
Prędkość maksymalna: 250 km/h
Skrzynia biegĂłw: manualna 4-biegowa
Masa własna: 640 kg