W porównaniu z pozostałymi założycielami amerykańskich fabryk samochodów Walter Chrysler, wyróżniający się przedsiębiorczością i inicjatywą, był jednym z największych przemysłowców swych czasów.

Rozpoczął pracę jako mechanik na kolei, a jako czterdziestolatek stał się prezesem największego koncernu samochodowego General Motors. Niestety, w krótkim czasie różnice poglądów, które zarysowały się między nim a twórcą koncernu — Williamem Crapo Durantem sprawiły, że Chrysler odszedł z koncernu.

W 1924 r. przyłączyło się do niego trzech młodych techników: Fred Zeder, Owen Skelton i Carl Beer, by wspólnie założyć nowy samodzielny zakład samochodowy Chrysler Corporation. Produkowane w zakładzie modele wkrótce były znane jako wyroby dobrej jakości, 6-cylindrowy samochód własnej koncepcji wypuszczono już w następnym roku w serii 100 000 sztuk. Wyposażony był w silnik z rozrządem dolnozaworowym, rozwijający moc 50 kW (68 KM) przy 5800 obr/min.

Jednym z bardziej znanych jest również model 50, który pojawił się w 1927 r. Dwumiejscowe nadwozie na drewnianych kołach można było demontować, samochód posiadał rzędowy silnik 4-cylindrowy o pojemności 2750 cm3 z termosyfonowym chłodzeniem, elektrycznym rozrusznikiem i sprzęgłem tarczowym. Do jego wyposażenia należały wycieraczki szyby, elektryczny sygnał dźwiękowy, lusterko wsteczne, a nawet urządzenie zabezpieczające przed kradzieżą samochodu.

Po śmierci braci Dodge Chrysler kupił firmę Dodge Motor Co. i stał się trzecim co do wielkości producentem samochodów (w Ameryce) po koncernach G. M. i Ford.

Model CD, wyprodukowany w 1931 r., miał rzędowy silnik 8-cylindrowy o pojemności 4396 cm3, wyposażony w pompę paliwa. Posiadał oczywiście hamulce hydrauliczne, chłodnicę z termostatem i 4-stopniową skrzynkę biegów. Sprzedawany był wówczas za 156B dolarów.